Als tradities je niet meer helpen…

Ieder gesprek, artikel, iedere nieuwsbrief of e-mail begint tegenwoordig met een variatie op de zin: het zijn rare tijden…

En in zekere zin klopt dat natuurlijk, want de periode die we nu de corona-crisis noemen, wijkt in veel opzichten af van de periode daarvoor. Voor de meeste mensen zit hem dat verschil gelukkig alleen in de maatregelen van het kabinet, zoals de anderhalvemetersamenleving, het thuis werken en de sluiting van vele ‘openbare’ gelegenheden. Ik zeg ‘gelukkig’, want het had ook zo kunnen zijn dat je leven drastisch was veranderd door een IC-opname of zelfs het verliezen van een dierbare. Voor hen die dit meemaken: heel veel sterkte in de moeilijke tijd die voor je ligt.

Maar voor de meeste mensen is het coronavirus zelf nog niet letterlijk in hun leven. We passen ons met z’n allen aan om de druk op zorgpersoneel zo klein mogelijk te houden. We weten immers, dat het virus nog altijd om zich heen grijpt en dan ook vaak hevig huishoudt. Maar als we allemaal anderhalve meter van elkaar blijven, en dat dan als we er écht uit moeten voor boodschappen of werk dat niet op afstand kan, misschien een rondje met de hond, als we in die gevallen goed afstand houden, dan doseren we de verspreiding.

stilstaan-vooruitgang

Het lijkt zo makkelijk. Maar de praktijk wijst anders uit. Want er wordt aan ons gevoel van vrijheid en zelfbeschikkingsrecht getornd. We vinden dat we recht hebben op boodschappen doen wanneer het óns uitkomt. We zeuren over snotapen die verplicht winkelkarretjes uitdelen ‘terwijl we maar 1 brood komen halen’. We vinden het belachelijk als anderen er een mening over hebben als we voor maar 1 brood de gang naar de winkel maken, want ‘dat maak ik zelf toch wel uit’. We denken dat het niet altijd opgaat, als gevraagd wordt om in je eentje naar de winkel te komen, dus wij gaan wel met het hele gezin naar de boekhandel. En anderhalve meter kan ook best een halve meter zijn, als je even vlug de wachtrij bij de kassa doorkruist, omdat je toch geen boeken kocht…

Onze eigen tradities

Ofwel, we maken binnen de maatregelen, die we allemaal begrijpen, onze eigen spelregels. Zoals wij Nederlanders dat goed kunnen. Want wij hebben onze tradities, normen, waarden en gebruiken. En als het beter voelt om het te blijven doen zoals we gewend waren, dan blijven we dat dus gewoon doen.

Soms heb ik moeite met de Nederlanders. Ik ben geboren en getogen in dit kikkerland, dus ik spreek ook over mezelf. Maar wij Nederlanders kunnen onszelf zo belangrijk vinden en we vinden vooral overal wat van. ‘Wij’ zijn kei in ons uitlaten over ‘zij’. Zij die het anders doen, zij die niet doen zoals ik. Soms ook, vinden we ‘zij’ juist beter. Omdat zij twee meter in acht nemen, omdat zij wél alle winkels die niet noodzakelijk zijn sluiten of omdat zij wel meteen de grenzen dicht gooiden en wij niet.

Lieve Nederlanders en wereldburgers: wij zijn wij. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje, de economie van álle landen in de wereld lijdt onder deze pandemie en we gaan allemaal vele doden betreuren. Het ene land misschien wat meer dan het andere, maar dat heeft dan echt niet altijd te maken met de juiste maatregelen of het naleven ervan. Soms is het gewoon domme pech.

Een poepie ruiken…

De natuur laat ons even een poepie ruiken. Dat doet ze al enige tijd, maar kennelijk vonden we het niet voldoende stinken. Dit poepie stinkt niet alleen, deze is bijna ondraaglijk. In plaats van luchtverfrissers plaatsen, moeten we misschien iets doen aan de oorzaak van de stank. Want hoe mooi het ook zou zijn als we een vaccin of geneesmiddel voor Covid-19 zouden vinden, het blijft het verdoezelen van wat het echte probleem is. Waar komt deze pandemie vandaan? Wat is de rol van de mens, van onze leefwijze en van onze economie bij het ontstaan van dit zeer besmettelijke virus? En wijs dan niet alleen naar China, omdat het daar op zo’n diermarkt zou zijn ontstaan… Wat kunnen wij Nederlanders leren van deze pandemie? Waar ligt onze verantwoordelijkheid? Hoe is onze voedselindustrie ingericht? Welke macht hebben banken en multinationals op het reilen en zeilen van onze maatschappij? Deze crisis biedt ons zoveel kansen. Wat kun jij als individu anders gaan doen, als deze crisis voorbij is? Wat ben jij nu gaan doen, waar jij je misschien zelfs beter door bent gaan voelen? Thuis werken? Je kinderen meer zien? Boodschappen doen voor je zieke buren? Pasen thuis vieren en nieuwe manieren van gezelligheid ontdekken?

Of blijf je het allemaal lastig vinden en hoop je dat het zo snel mogelijk voorbij is, zodat je weer lekker verder kunt met het leven dat je gewend was? Met je tradities en verworvenheden? Dat mag natuurlijk. Maar ik geloof dat we ons dan moeten voorbereiden op periodieke crises waarin we de maatschappij steeds verder op slot moeten gooien. Met apps die ons volgen en uiteindelijk zelfs sturen. Met een gebrek aan spontane interacties en fysiek contact.

Vragen…

Ik ga je niet voorschrijven hoe je vanaf nu moet leven. Ik ga je niet vertellen wat jij anders moet gaan doen. Ik vraag je erover na te denken of je wel terug moet wíllen naar hoe het een maand geleden was. Waren die dagelijkse files noodzakelijk en de enige manier? Moeten alle kinderen iedere dag op hetzelfde tijdstip op dezelfde plek tegelijk hetzelfde leren? Moeten we onze garnalen in het buitenland laten pellen om ze vervolgens weer te importeren? Moeten al onze bloemen naar het buitenland? Moeten wij zelf ieder jaar op vakantie naar het buitenland? Werkt onze economie alleen maar op de huidige manier? Of kan het anders? Meer in harmonie met de aarde en onze oeroude tradities. Tradities die niet gaan over de kleur van een piet, maar over het zorgen voor elkaar. Omdat je alleen sámen sterk staat.

Allemaal vragen. Vragen die ieder voor zich kan beantwoorden. Vragen die jouw keuzes in het vervolg wellicht beïnvloeden. Vragen die de huidige maatregelen misschien in een ander licht werpen. Leuk is het niet nu, maar als je kijkt naar de relaties die nu juist tussen mensen ontstaan, op afstand, maar vol warmte, dan vind ik het eigenlijk helemaal niet zo vervelend. En dan valt dat ‘eenzame’ anderhalve meter boodschappen doen best wel behoorlijk mee. Ik wil ook graag weer lessen geven aan echte mensen, in plaats van aan mijn camera, daarom hou ik me graag aan de maatregelen. Maar deze periode gaat niet over wat je u niet meer mag, het gaat over wat je nu weer ontdekt.

Blijf thuis, bezin en bemin.

Dankjewel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s