Als tradities je niet meer helpen…

Ieder gesprek, artikel, iedere nieuwsbrief of e-mail begint tegenwoordig met een variatie op de zin: het zijn rare tijden…

En in zekere zin klopt dat natuurlijk, want de periode die we nu de corona-crisis noemen, wijkt in veel opzichten af van de periode daarvoor. Voor de meeste mensen zit hem dat verschil gelukkig alleen in de maatregelen van het kabinet, zoals de anderhalvemetersamenleving, het thuis werken en de sluiting van vele ‘openbare’ gelegenheden. Ik zeg ‘gelukkig’, want het had ook zo kunnen zijn dat je leven drastisch was veranderd door een IC-opname of zelfs het verliezen van een dierbare. Voor hen die dit meemaken: heel veel sterkte in de moeilijke tijd die voor je ligt.

Maar voor de meeste mensen is het coronavirus zelf nog niet letterlijk in hun leven. We passen ons met z’n allen aan om de druk op zorgpersoneel zo klein mogelijk te houden. We weten immers, dat het virus nog altijd om zich heen grijpt en dan ook vaak hevig huishoudt. Maar als we allemaal anderhalve meter van elkaar blijven, en dat dan als we er écht uit moeten voor boodschappen of werk dat niet op afstand kan, misschien een rondje met de hond, als we in die gevallen goed afstand houden, dan doseren we de verspreiding.

stilstaan-vooruitgang

Het lijkt zo makkelijk. Maar de praktijk wijst anders uit. Want er wordt aan ons gevoel van vrijheid en zelfbeschikkingsrecht getornd. Lees verder